23. 6. - 4. 7. 2006
London - Stroud - Oxford
Zdenka, Pavel, Klára, Matouš, Miluška, Iveta, Anežka, Markéta, Veronika, Nikola, Eliška, Karolina
FOTOGALERIO
La 23-a de junio kunvenis en Praha nia E-grupo. Nun veturis pli aĝaj geanoj de grupo ĉe E-rondeto AMIKECO en Česká Třebová iuj, iuj estas miaj gelernantoj per skriba kurso: Klára, Matouš, Miluška, Iveta, Anežka, Markéta, Veronika, Nikola, Eliška, Karolina. Kun ili mi -Zdenka + mia frato Pavel.
Vendredo - Sabato
Ni enbusiĝis je la 18.30. La buso estis preskaŭ plena, ni sidis tute malantaŭe. Nokton ni travivis en buso, matene la buso veturis en trajno sub maro en Kanalo La Manche. Antaŭ tagmezo ni atingis Londonon. Tie nin jam atendis Helen Fantom kaj Belonia Gabalda. Mi restis kun Helen ĉe valizoj-ni havis ilin entute 26-kaj Belonia gvidis grupon por unua promeno en Londono. Estas sufiĉe da tempo. Nia buso al Stroud forveturas je la 16a horo. Ĉiuj revenis en ordo, nur Pavel gajnis kelkajn cistojn/hautvezikojn/ sur piedojn.
Stroud ni atingas je la 18.35. Neniu nin atendas. Pavel kaj mi rigardas ĉirkaŭaĵon: kinejon, etaĝan parkejon. Ne-niu nenie! Post duonhoro alvenas Elizabeth kun edzo David. Ili atendis en trajna stacidomo. Kiam alveturis trajno sen ni, Elizabeth telefonis al Helen per poŝtelefono. De ŝi eksciis, ke ni veturas per buso. David prenas la plej pezajn valizojn en aŭton kaj ni iras kun aliaj al hotelo Dawnfield. Tie ni loĝas en ĉambretoj de subtera etaĝo ĝis subtegmento .
Dimanĉo
Matenmanĝo estis je la oka kaj duono. Ĝi estas vere “angla”: ovoj, fungoj, viandoŝ, ŝinko, kornflakoj, lakto, marmelado, kafo, teo. Je la 10 horo Pavel, Zdena, Verunka kaj Markéta ĉeestis kun Ellizabeth sanktan meson en katolika preĝejo. Pastro bonvenigis nin. Elizabeth kunprenis E-biblion kaj montris al ni, kion legas pastro. Al ni plaĉis, ke tie estis multaj infanoj, kiuj pentris kaj poste alportis al altaro siajn desegnojn.
Alia parto de nia grupo iris ĉirkaǔ kanalo kaj trarigardis urbon STROUD. Posttagmeze ni piknikas kun Elizabeth, David kaj ilia filo Stefano. Poste ni iras rigardi feston de vaporo en parko. Malgranda vaportrajneto veturigas en parko infanojn eĉ plenkreskulojn. En urba muzeo ni vidas, kiel vivis loĝantaro en Stroud antaŭe. Post reveno en hotelon ni sur korto diligente ekzercas por prezentado en lernejoj.
Lundo
Post bongusta matenmanĝo ni veturas kun Ian Fantom, edzo de Helen –nia tradukisto- per lerneja buso en Stroud. En la lernejo, kie laboras Elizabeth, ni montras dancojn, fabelojn, kutimojn. Elizabeth poste montras al ni la lernejon, parolas pri programo Comenius en Esperanto kun Pollando, Turkio, Afriko kaj aliaj landoj, kiujn mi forgesis. En la lernejo ni vidas diversajn interesajn aĵojn. Dum tagmezo por ni lernejservisto preparis per ”unu svingo” tablon kun 12 seĝoj kaj ni ricevas manĝaĵon.
Jam konata buseto veturigas nin al alia lernejo. Ni estas en muzika ĉambro ĉe gimnastikejo. Instruistino alvenas kaj demandas, ĉu ŝi povas algvidi ankoraŭ pluajn infanojn. En tiu ĉi lernejo estas infanoj pli malgrandaj, sed tre interesas pri nia prezentado. Ili volas al ni helpi dum kutimoj / dancas dum antaŭfasta festo / kaj fabelo /tiras grandan beton/. Fabelon pri granda beto ni devas ludi dufoje, ĉar ĉiuj volas helpi. Tre sincere infanoj kun ni disadiaŭas. La lernejo situas supre kaj ni iras suben al haltejo de buso numero 20. Ne konante lokajn kutimojn, ni traveturas ĉirkaŭ hotelo Dawnfield sen halti kaj tre miras. Kial? Ni ne puŝis butonon. Klárka parolis kun ŝoforo kaj li decidis veturigi nin en STONENHAUS –fina haltejo-kaj dum vojo reen halti ĉe nia hotelo. Ian iomete ekdormis kaj poste treege miris, ke ni veturas en STROUD kaj ne el STROUD.
Niaj valizoj jam de mateno nin atendis preparitaj en televida ĉambro. Mi diris al infanoj, ke en Anglio ofte pluvas, ke ili prenu pluvombrelojn. Nun komencas pluvi. Alveturas Elizabeth kun David, kiu denove veturigas niajn la plej pezajn valizojn en pli malproksiman hotelon OAKFIELD. Nur mi ne komprenas, kiu pensis, ke mia pluvombrelo estas tre peza valizo kaj donis ĝin en aǔtomobilon. Kiam mi almenaǔ unufoje povus ĝin uzi, mi iras kun mia kofro en pluvo. OAKFIELD al ni tre plaĉas, aspektas kiel bela kasteleto en ĝardeno. Ĉiu ĉambro estas en ia koloro. Nia estas viola, kiel miaj hejmpantalonoj. En la domo estas ankoraŭ kvin koloraj ĉambroj, granda kuirejo, loĝoĉambro, ĉambro por ludoj, manĝejo, ejo por lavi tolaĵojn. Tion ni eluzas. Ĉiuj alportas malpurajn aĵojn al Klárka, kiu lavas. Elizabeth alportas nutraĵojn por vespermanĝo kaj knabinoj kuiras kun ŝi.
Mardo
Al la naŭa alveturas buseto kaj en ĝi virino-instruistino de danca klaso. Ŝi havas 35 lernantinojn kaj tre bone ilin instruas. Ni estas en danca salono kaj ili volas vidi nur dancojn. Nenio alia el nia programo interesas ilin. Ili volas eklerni de ni naciajn dancojn kaj la instuistino pensas, ke bezonos niajn kvar dancantinojn dum tuta tago. Aliaj estas sen “okupo”, Klárka,Iveta,Anežka kaj Eliška senĉese denove montras unuan kaj duan dancon el Orienta Bohemio. Ili jam ne sentas piedojn. Mi vane petas Ian, ke li traduku, ke ni ne estas danc-grupo, sed precipe E-grupo kaj dancojn ni montras nur “rande”. Vane. Ian estis tre laca kaj ĉiam forgesis tion diri. Vizito en la lernejo finis je la tria. La instruistino verŝajne ne estis kun ni kontenta, sed estis tio miskompreno. Ni iomete trarigardis urbeton Stonenhaus kaj plaĉis al ni. Vespere vizitis nin Elizabeth.
Merkredo
Alveturas buseto el Glouchestro. Pri ni zorgas ĝia ŝoforo el lernejo de Thomas Rich”s. Li veturigas nin en Gloster, el la buseto ni vidas malnovajn burgajn barilojn ĉirkaŭ urbo, kanalon, ŝipojn kaj vizi-tas katedralon kun la plej granda preĝeja fenestro en Anglio. Ni veturas al unua lernejo, kiun mi jam konas el vizito antaŭ kvar jaroj. Tie estas tre “buntaj” gelernantoj /nigruloj, muslimoj, hindoj, judoj /. Por la lernejo restis malmulte da tempo, nur duonhoron. Tie nia grupo prezentas nur dancojn, fabelon pri Peĉuleto kaj pri Granda beto kun helpo de gelernantoj eĉ kantojn. La ŝoforo poste veturigas nin en lernejon de s. James. En tiu lernejo oni atendis ĉeĥan grupon kaj alvokis ĉeĥan patron de unu angla instruistino Otto Zeman. Kun li alvenis lia amikino el Ĉeĥio Lenka. Ili kun ni babilis kaj promesis al ni post prezentado montri ilian urbon. Ni formanĝis niajn provizojn. Alvenis tri infanoj, kiuj lernas Esperanton kaj montras al junularo la lernejon. Ni preparas nin por prezentado en gimnastikejo. Nia grupo al gelernantoj montras dancojn, kutimojn kaj unu fabelon. Ankaŭ Pavel ludas kaj kantas kun Miluška kaj Markéta. Dum kutimoj kaj fabelo infanoj al ni helpas kaj estas kontentaj. Kiel donacon kantas al ni sian lernejan himnon. Al ni la himno plaĉas. Poste alvenas Otto kun Lenka. Ŝoforo ilin kaj nin veturigas al busa stacidomo, sed ni ne tuj forveturas. Ni en grupetoj iras trarigardi urbon. Min, Pavel kaj Verunka gvidis ĉeĥa duopo. Ni denove vidis ŝipojn, kie normale vivas homoj, turnon eĉ levon de ponto, malnovan velŝipon, ŝipon levigatan en kamerkluzo, maristan preĝejeton, maliberejon por infanoj, malnovan levmaŝinon en dokoj. Vespere ni pakis valizojn.
Ĵaŭdo
Ni forveturas per buso je la 11a horo el ŝatata bela “kasteleto”. De haltejo ni iras al stacidomo, iujn la plej pezajn valizojn denove veturigas al stacidomo edzo de Elizabeth –David. La trajno alveturos post pli ol duonhoro. Ian jam ne estos kun ni. Sed mi uzas lian helpon eĉ tie. Mi sidigas al Ian du neparolemajn knabinojn, ke ili ekzercu Esperanton. Karolina tre malfacile kolektas vortojn kaj volante diri:”Tiu ĉi stacidomo estas verŝajne la plej malnova en Anglio.” Diris al Ian, ke “ĝi estas la plej malpura el ĉiuj en Anglio.” En DIDCOT ni ŝanĝas vagonaron, sed Ian daǔrigas rekte hejmen. Ni svingas al li. En Oxford atendas nin jam doktorino Kataline Hall. Ŝi gvidas nin en proksiman hotelon, kie ni lasas valizojn. Tie estis menditaj du seslitaj ĉambroj. Ni tuj iras kun Kataline en urbon viziti natursciencan muzeon kaj rigardi, “Hilda‘s kolegion”, kie la grupo prezentos sin vendrede matene. En la muzeo al ĉiuj plaĉis, nur kun varmega vetero ni ne estas kontentaj. 30 gradoj estas por Anglio tro. Vespermanĝon por ni preperis doktorino Marĵorie Boulton, eminenta kuiristino kaj E-verkistino. Ni atendas en ŝia ĝardeneto kaj laŭ ekzemplo de Kataline iuj eltiras herbaĉon. La vespermanĝo estis tre bongusta kaj babilado kun Marĵorie interesa. Ni admiras Kataline kaj Marĵorie, ke en sia aĝo estas tiel viglaj.
Vendredo
Ni riĉe en hotelo matenmanĝas kaj donas en aŭton de Kataline la plej pezajn valizojn. Mi ankaŭ estas al ili alkalkulita. Kataline en 82 jaroj bone ŝoforas. Post ne longa tempo ni kunvenadas en la universitata kolegio de Hilda kun nia grupo. Tie oni montras al ni bibliotekon kaj preĝejeton. Poste nia grupo dancas sur herbo sub granda arbo. En magnetofono estas baterioj pruntitaj de doktorino Boulton. Niaj gekantistoj kantas kaj el kutimoj montras Matouš kaj Verunka paskan kutimon. Mi transdonas donacon al Kataline kaj al aliaj alme naŭ marcipanojn, kiel en ĉiuj lernejoj. Post ripozo de iuj en parko kaj trarigardo de urbo de aliaj ni iras al bushalttejo kun valizoj kaj forveturas Londonon. Tie jam nin fidele atendas Helen kaj Belonia. Komune ni trovas hotelon, donas tien niajn valizojn en oklitan ĉambron. Ni kunprenas nur aĵojn por prezentado en Londona E-klubo. Ĝi estas en tre bela domo. Ĝuste tie oni ŝmiras necesejon. Sed nur unu el nia grupo algluis. Nia E-grupo montris naciajn dancojn, pantomimon Bono kaj Malbono, dancojn al jarsezonoj. Geklubanoj aŭdis kantojn kaj ludis kun ni fabelon pri Granda beto por du infanoj, kiuj estis en la klubo. Ni transdonis donacojn, sed pli multe ricevis. Poste ni sidis kun geklubanoj ĉe tabloj kaj komune babilis. Ni tie nin sentis agrable. Al hotelo ni alveturis al noktomezo. En oklita ejo restis Matouš, Iveta, Klára, Miluška, Markéta, Nikola, Anežka kaj Eliška. En seslitan ĉambron iris Pavel, Helen, mi,Verunka kaj Karolina. Tie do restis nur unu libera lito. Je la dua nokte alvenis du junuloj, kiuj volis tie dormi. Helen klarigis al ili, ke estas loko nur por unu .Ili foriris.
Sabato
Matenmanĝo tie ĉi ne estas tiel riĉa kiel en tri estintaj hoteloj. Helen estas kun ni, aĉetis tuttagajn biletojn por metroo kaj busoj. Ni veturas al Greenwich, sed pli frue ni vizitas barierojn en rivero Tamizo. En informejo ni ekscias pri granda inundo en 1953 kaj vidas modelon de la bariero kaj ĝian funkciadon. Oni al ni projekcias filmon pri konstruado de barieroj. Ni veturas al Greenwich, vizitas malnovan observatorion. Tie ni iuj staras sur meridiano nul de Greenwich. Post mallonga ripozo kaj manĝo en parko ni trarigardas maristan muzeon. Kiu volas, povas mem fari ondojn aŭ vidi maristajn vestaĵojn, vojon al norda poluso k.t.p.Post refreŝiĝo per glaciaĵo ni iomete admiras malnovan velŝipon. Helen al ni montras, kie ŝi laboris kaj londonajn dokojn el trajno. Ni veturas al hotelo. De tie iuj iras al stacidomo disadiaŭi kun Helen, aliajn serĉas vojon al giganta rado nomata Londona okulo. Post forveturo de Helen restis en nia ĉambro du liberaj litoj. Denove miskompreno! Vespere alvenis tri knabinoj. Mi ne konas angle, Helen estis for. Du knabinoj restis, unu foriris.
Dimanĉo
Nia hodiaŭa gvidantino estas Belonia, kiu estas el Francio, sed nun en Anglio studas. Ŝi nin gvidas tra parkojn al diversaj memorindaĵoj, al fontano de princino Diana, Albert Memorial, Royal Albert Hall, Welingtona pintarko kaj poste al reĝa palaco. Tie estas je la 11.30 ŝanĝo de gardiastoj kaj muzikistoj. Ni estas antaǔ Buckinghama kastelo longan tempon, la suno brilas tre aktive, ni estas ruĝaj. Poste ni marŝas al abatejo Westminster, al Trafalgara placo. Ni refreŝiĝas ĉe la fontano, kelkaj infanoj estas vestitaj en akvo, ĉar estas varmege. Poste ni serĉas katolikan preĝejon. Ho, ve, unu tie estas! Post unu horo komencos diservo. Ni vizitas ankoraŭ merkaton kaj kvaronhoron antaŭ la sesa ni atendas ĉe preĝejo. Neniu alvenas. Unu maljunulo anoncas al Belonia, ke sankta meso estas alie. Li mem forveturas per buso, ni sen biletoj restas sur strato. Fine ni iras piede. Belonia gvidas nin laǔ mapo. Kompreneble ni alveturas malfrue. Aliaj el nia grupo sukcesis ĝui Londonan okulon kaj estis feliĉaj. Ankaŭ ili trarigardis multe en Londono.
Lundo
Ni jam kun pakaĵoj de 9.30 ĝis 10.45 vane atendas nian hodiaǔan gvidanton Philip, ĉar Belonia laboris-sed vane. Ni portas la pakaĵojn en parkon kontraŭ la hotelo Royal Baysway Hotel sub tri grandajn arbojn. Pavel, mi kaj Karolina gardas ilin. Matouš kaj Eliška naĝas, Iveta kun Miluška promenas, Klárka, Anežka, Verunka,Nikola kaj Markéta aĉetas por vojo kaj tagmanĝo. Je la 16a ni forveturas al busa stacidomo -iomete komplike-kaj poste hejmen. Dankon al Elizabeth, David, Helen, Ian, Kataline, Marĵorie, Belonia jak al Londona E-klubo. Sen ilia helpo ni ne povus renkonti kun multaj afablaj homoj kaj ekkoni memorindaĵojn de Anglio.
