Esperanto

Bretonio 2004

12. 9 - 15. 10. 2004
Bretonio

Zdenka, Klára, Helenka, Anežka

La 12-an de septembro 2004 mi veturis kun mia nepino Klárka en Bretonio (parto de Francio). Atendis nin vojaĝo al diversaj E-kluboj kaj lernejoj en Nantes, Vannes, Morlaix, Lirré kaj en aliaj lokoj, kiuj ni nekonis. Vi jam certe scias, kiel bona afero estas Esperanto. Kvankam ni lunde 13.9. en Parizo nur ŝanĝis buson, du amikinoj el Parizo alvenis, ke nin salutu kaj diru al ni kelkajn vortojn.

El Parizo ni daŭrigis en Rennes, kie ni estis pli frue ol laŭ horaro. Ni ne sciis kiu nin atendos. Tiamaniere mi timigis kelkajn maljunajn virinojn parolante al ili Esperante. Fine aperis Josette, kiu organizis nian vojaĝadon, kaj unuan nokton ni dormis en komforta domo de ŝia familio en Iffendic. Antaŭ tempo gesinjoroj Josette kaj Jean Pierre Ducloyer (gajnintoj de letervespero al datrevenode nia E-rondeto) travivis semajnon en Česká Třebová.

Marde veturigis nin Nikole, kiun mi konis nur laŭ voĉo el komuna kaseda rondo, en urbon Morlaix. Nikol estas severa vegetaranino kaj volas esti proksime de naturo. Ŝia domo estas verŝajne el 10-a jarcento, ŝi neniam ŝlosas, eĉ ne fermas pordon, ĉiam ni en domo trovis iajn ŝiajn geamikojn. Ŝi estas treege oferema kaj volas al ni montri ĉion interesan en Morlaix kaj ĝia ĉirkaŭaĵo. Ni vidis la plej antikvajn domojn en la urbo, interesajn preĝejojn kaj tajdon. 15 km al la maro ni veturis tri foje. Merkrede ni alveturis tro malfrue, asfalta ŝoseo al insuleto jam estis sub akvo kaj aŭtomobilo de unu virino ankaŭ. Ĵaŭde ni alveturis ĝustatempe kaj iris al la insuleto. Nikol diris, ke ni havas antaŭ tajdo sufiĉe da tempo. Sed post mallonga promeno ŝi ekiris, ke tajdo jam alvenas, ke ni devas rapidi al marbordo. En unu loko jam akvo atingis niajn genuojn, niaj pantalonoj estis malsekaj, sed feliĉe ni atingis marbordon. Tie volis lasi Nikol ŝuojn, kiuj ni trovis. Sed post 10 km ekvidis, ke ili restis en aŭtomobilo. Do ni veturis kun ŝuoj reen al maro. Tiel ni vizitis trifoje unu lokon sur marbordo.

Vespere ni kunvenis kun Esperantistoj, bone kun ili babilis, kune vespermanĝis kaj eĉ ion ili aŭdis el nia preparita rakonto. Klárka preparis CD kun fotoj de naciaj kostumoj, ni kunprenis ornamitajn ovojn, iajn naciajn kostumojn, videokasedon kun mia infana E-grupo, muzikon al dancojn, marcipanojn por ornami.

El Morlaix veturigis nin Nikol en belegan dometon de Gaby en vilaĝon St.Quay Perros. Kvankam Gaby estas jam 84 jara, senĉese instruas Esperanton en kelkaj kursoj. Dům nia kunveno kun gesamideanoj ĉe ŝi alvenis tri geĵurnalistoj kaj při nia vizito estus eble legi in tri ĵurnaloj.

Mi ne povas skribi při tuta mia vojaĝo, ĉar ne sufiĉus al mi eĉ tuta numero de Informilo. Sed almenaŭ při kunvenoj kun geamikoj. Ni kunvenis en La Palet en muzeo de vino kun gesinjoroj Ménard, kiuj Jarmila kaj min en jaro 1988 invitis viziti Francion. Ni vizitis kun Esperantista grupo gesinjoroj Robineau, de kiuj vi nun povas legi ĉeĥe libron Osm let na cestách po naší planetě tradukitan de J. Drahotová. Mi ekkonis ilin en jaro 1995 en Grésillon, kiam ili havis trijaran adoptitan filon Vincent. Li nun ĝuste biciklis el lernejo. Nun ni ekkonis eĉ filineton Sára.

Kun Gudule kaj Laurent Cuenot ni ankaŭ renkontis kaj restis ĉe ili dům du tagoj. Eble iu de vi rememoros, ke ili travivis vintron 1998-99 en Ĉeĥio kaj festis edziĝfeston en Fulnek. Ili vetruis en ruldomo tirita de ĉevalino Kamila ĉirkaŭ Europo. En Česká Třebová montris diapozitivojn el sia vojaĝado kaj en aliaj diversaj lokoj ankaŭ. Kun ili tiam estis trijara filino Lola, en Grekio poste naskiĝis filo Romain. Nun knabo estas trijara, Lola vizitas lernejon. Kaj ni povis visi sur diapozitivoj tutan vojaĝon de familio Cuenot ĝis fino. Eĉ ĉevalinon Kamila, kiu nun veturas nur al bazaro kun legomoj, kiujn Lorent produktas.

Mi devis admiri oferemecon de bretonaj Esperantistoj. Ili kunvenadas por kanti Esperantajn kantojn en Bretona Esperanto-Koruso MEVEN. Kantojn ekzercas en urbo Pontivy, iuj veturas por provi 200 km. Jam eldonis CD kun E-kantoj. Mi ankaŭ devis admiri, ke iu komencas lerni Esperanton kaj tuj instruas aliajn. Ni aŭdis , ke en regiono, kie estis antaŭ sep karoj kvar E-kluboj nun estas 15. Multaj el ili batalas por Esperanto kiel lingvo de EU.

Kun Klárka ni traveturis ok E-klubojn, sed ŝi devis komence de oktobro reveturi en altan lernejon. Mi tiel perdis kundancantinon kaj spertulinon por komputilo. Mia parencino Helenka Šplouchalová, anino de AEH, alvetruis kun Anežka, unu el mia infana E-grupo. Triope ni traveturis aliajn lokojn kaj ekkonis novajn geamikojn. Multfoje ni admiradis maron, fortikaĵon ĉirkaŭ St. Malo, malnovajn preĝejojn en malgrandaj vilaĝoj, ventajn muelilejon, sed ankaŭ en St. Brieuc kaprinon Clopette, karuletino de sinjoro doktoro Clopeau.

Kvankam al ni multe plaĉis vilaĝoj kaj urbetoj de Bretonio ornamitaj per floroj, ni disadiaŭis kun geamikoj kaj la 15-a de oktobro ni jam alvetruis hejmen.

IKUE kongreso Kretinga 2004

3. - 10. 7. 2004
Kretinga, Litovio

Zdenka, Šárka, Klára, Tereza, Hana, Iveta, Anežka, Kamila, Dominik, Jan kaj Aleš

FOTOGALERIO

De la 3-a ĝis la 10-a de julio 2004 realiĝis la 57-a kongreso de IKUE en Kretinga – Litovio. Mi ĝin ĉeestis ku 10-ana grupet. Veturis 3 knaboj: Dominik, Jan kaj Aleš. 5 knabinoj: Tereza, Hana, Iveta, Anežka, Kamila jak 2 fraŭlinoj: Klárka jak Šárka.

Vendredo

Ni antaŭe atingis per trajno urbon olomouc. Per buso, kiun mendis prezidanto de IKUE sekcio ĉeĥa eĉ tutmonda Miloš Šváček, ni agrable veturis. Infanoj, kiel eĉ ĉiam, sidis en malantaŭa parto de la buso kaj bone babilis aŭ dormis. En la buso veturis krome pastro Lájoš Kobor el Hungario kaj Pavol Petrik el Slovakio. El Olomouc ni forveturis post 13-a horo vendrede, en Kretinga ni estis sabate ĝistagmeze.

Sabato

Buso starigis ĉe kongresejo, sur kiu oni eblas legi surskribon: „Venku malbonon per bono.“ (Rom 12/21) Proksime pendis du flagoj: Esperanta kaj litova. Ni iris al akceptejo. Ĝi estis en franciskana gimnazio, kie iuj kongresanoj loĝis. Mi serĉis korespondamikon Vladislavas Virŝila, kiu promesis al mi jam antaŭ duonjaro trovi kontakojn por prezentado de infanoj. Li venis en akceptejon. Li ne povis al mi respondi per letero, li estis malsana. Li ne volis vidi nian programon, al kiu ni bezonis lian tradukon. Li ĉion konis. Iuj infanoj jam estis aliĝitaj, vladislavas rapide kun ili forirismontri al ili loĝejon en studenta hejmo (ĝi ne estis tro bone ekipita). Al mi restis krome miaj ankoraŭ komunaj valizoj pro prezentado kaj du kanbinoj. Ni ne sciis kien iri. Al mi ne sufiĉis manoj por valizoj. Oferema ŝoforo al ni helpis kaj studentan hejmon ni fine trovis. Nova serĉado komencis vespere. Esperantistoj serĉis maĝejon. Ĝi situis inter akceptejo kaj studenta hejmo bone kaŝita. Enirejo estis el antaŭa parto de konstruaĵo kaj aspektis kiel pordo de kelo.

Post vespermanĝo estis en kulturdomo prezentado de pola folklora ensemblo. Iuj knabinoj ĝin vizitis kaj plaĉis al ili. Sed du knabinoj alvenis tute malsekaj. Aŭtomobilo malpurigis ilin per akvo. Mi ne povis ĉeesti ĉiujn aranĝojn, ĉar doloris min maldekstra piedo.

Dimanĉo

Post matenmanĝo ekzercis la grupo nian prezentadon. Kun knabinoj mi estis kontenta, knaboj sciis praskaŭ nenion. Ili devis lerni siajn rolojn. Post la 10-a horo gesamienanoj ekskursis por ekkoni kongresan urbon. Ni vidis 2 tombejojn, intereseajn lignajn statuojn, sed poste mi jam devis fini mian promenadon. Je la 12.30 estis solena sankta meso, poste tagmanĝo kaj posttagmeze solena malfermo de la 57-a IKUE kongreso. Al ĝi kantis ĥoroj sub gvidado de muzikestro Aloyzas Žilys. Al ĉiuj la koncerto tre plaĉis, akoraŭ forirante ĥoroj kaj muzikestro kun granda bukedo eĉ esperantistoj kantis. En kantado daurigis marista ĥoro eĉ antaŭ salonego.

Interkona vespero en salono de akceptejo estis vere gaja. Litova folklora virina grupo al danco altiris multajn ĉeestantojn eĉ miajn infanojn. Ili bone babilis.

Lundo

Ni denove ekzercis post matenmanĝo. Je la 10.30 komencis tuttaga ekskurso. Ni vizitis Žemaičia Kalvariji. Antaŭe ni ĉeestis sanktan meson en plenplena preĝejo. Post ĝi eliris la procesio al 20 kapeletoj de krucvojo. Senĉese pluvis. Mi finis jam ĉe kvina kapeleto. Kapeletoj staris sur diversaj montetoj ĉirkau urbo. En bela vetero estas 7 km, kiuj oni bezonas por tuta vojo, certe agrablaj. Sed en densa pluvo de kvara kapeleto forkuris eĉ blanke vestitaj litovaj festoknabinetoj. Sed multaj pilgrimantoj restis sur vojo ĝis fino.

Ni estis surprizitaj serĉante en tiu pilgrimloko necesejon. Ni vidis grandan garbejon kun planko el lignotabuloj kun truoj en ĝi ĉe muro.

Estis planita piknika tagmanĝo ĉe belega lago. Por pluvo ni piknikis en buso preskaŭ vespere kaj lagon ni vizitis nur por momento. Sed vespero en Kulturdomo estis neforgesebla – dancis por ni ĉirkau 50 malgrandaj infanoj el Kaŭnas.

Mardo

Estis tago de litova nacia festo. Posttagmeze je la 14-a komencos soleno. Nia grupeto laŭ Vladislavas estis aliĝita al programo kaj povos prezenti sin eĉ dům du horoj au pli. Sed marde ni ne povis lin trovi, ke li montru al mi precizan lokon kaj diru tempon. Fine li estis trovita kaj nenion li sciis. Mi iradis el kulturdomo al urboplaco kaj reen nenion eksciante. Mi jam nepovas marŝi. Infanoj en tiu tempo ekzercis programon sen mi. Nur post 13-a horo alportis Vladislavas sciigon – Alvenu al Kulturdomo je la 15-a horo. Via programo povos dauri 15 minutojn. Do ni rapidis alveni al kulturdomo. Tie sin prezentis litovaj ensembloj en longaj jupoj, bele kantis sur herbejo „sub tilioj“. Malgraŭ ĉiuj antaŭaj malfacilaĵoj aspektis niaj dancoj kaj kutimoj bele kaj al homoj ili plaĉis. Vespere veturis gekongresanoj per tri busoj en proksiman apudmaran banlokon Palanga. Niaj gvidantoj tiel rapide iris, ke ni malbone marŝantaj restis solaj. Kvar el miaj knabinoj alvenic min serĉi kaj kun tri malbone irantaj virinoj ni mem trarigardis vidindaĵojn. En parko al ni plaĉis bronza statuo de mara reĝino kun serpento, longa moleo en maro, fontano, ĉevaloj kun faetonetoj kaj precipe maro mem.

Je la 21-a horo estis en loka preĝejo sankta meso. Al ĝi kaj post ĝi kantis ĥoro de maristoj. Nur promesitan sunsubiron en la maron ni ne vidis.

Merkredo

Matenmanĝo estis jam je la 7-a. Mi volis vekigi miajn infanojn, sed mi eraris kaj vekigis aliajn gejunulojn. Je la 8-a ni jam forveturis. Unu e ni vizitis preĝejon de Ŝiliuva plenan de trabaĵoj. Mi timis, ke iu pastro eĉ episkopo ĉe altaro vundos. Post sankta meso ni vizitis interesan kapelon aspektantan kiel kastelo. En ĝi kuŝas granda ŝtono, sur kiu montriĝis sin Virgulino Maria pli frue ol en Lourdes ol en Fatima. En kapelo ni vidis belan statuon de Dipatrino. Ni veturis Ŝialai, tie ni en monaĥa preĝejo audis ekzercantan knabinan ĥoron, vidis riparejon de antikvaj bildoj kaj statuoj kaj aŭdis kiamaniere jam en malgranda carisma epoko devis litovoj protekti sian litovan lingvon, kiam ĝi estis malpermesita. En preĝejo estis diservo en rusa lingvo, en malgranda ejo malantaŭe altaro infanoj lernis litove.

Post la 14-a ni elbusiĝis en Tytuvenai kaj sur korto de restoracio ni ĉiuj el tri busoj komune tagmanĝis. Ni daŭrigis al Monto de krucoj. Laŭ legendo en estintaj jarcentoj estis granda batalo sur ebenaĵo, amikoj de pafitaj sodatoj ilin entombigis kaj en helmoj alportis argilon sur ilian tombon. Starigis tien krucojn. Nun staras kaj pendas tie nektedebla multeco de krucoj kaj krucetoj. Ilin alportis homoj dům perdo de siaj proksimuloj aŭ en alia sia sufero. Tiuj ĉi krucoj estis dum komunisma periodo kelkfoje ruinigitaj per buldozoj, sed la homoj denove starigis ilin. Proksime situas monachejo de franciskanoj, kiun ni ankaŭ vizitis. Ĝi havas interesan altaran bildon - fenestro tra kiu estas videbla monto de krucoj.

Ĵaudo

Je la 10-a promesis nin niaj ĉeĥaj ŝoforoj en Hejmon de gepensiuloj. Niaj knabinoj iomete malfruiĝis, Vladislavas koleris, ke gepensiuloj jam de longe sidas en salono kaj atendas nin. Sed ĉio pasis bone. Knabinoj dancis, kun knaboj ludis pantomimon kaj fabeloj. Nur cervo lasis hejmen kornaron, alie ĉio estis en ordo. Grandan beton helpis al ni eltiri publiko. Ni disdonis marcipanojn kaj ricevis bildon kaj refreŝiĝon. Infanoj supiris por maro. Do, ni veturis tien per pola buso denove kaj travivis posttagmezon en Palanga. Iuj naĝis , iuj promenis kaj komune ni ĝuis glaciaĵon. En Kretinga ni veturis je la 6-a.

Je la 21-a estis nacia litova vespero en Kulturdomo. El nia grupo iris kun mi nur Šárka kaj Tereza. La vespero al ili plaĉis. Ni vidis dancojn de du folkloraj ensembloj, aŭdis flaŭton kaj operajn ariojn eĉ modernan muzikon.

Vendredo

Post matenmanĝo infanoj ekzercis novan programon – 4 jarsezonoj. Ili ekzercis en larĝa koridoro de studenta hejmo, nia nuna loĝejo. Magnetofono estis en alia etaĝo. Posttagmeze estis interesa ekskurso. Sed ni volis alveturi baldaŭ, ke ni povu provi nian prezentadon en Kulturdomo. Ni ekskursis al vilaĝo, kie naskiĝis kaj loĝis episkopo Motiejus Valanĉius, kiu batalis kontraŭ ebriuloj kaj malpermeso de litova skribo. Ĉirkau lia naskiĝdometo staris statuoj el arbaj trunkoj, kiujn ni vidis ankaŭ en aliaj lokoj. Poste ni vizitis muzeon de ŝtonoj en malnova muelilejo. En ĝardeno estis krome muelilŝtonoj el grandaj ŝtonoj faritaj seĝoj, tabloj, benkoj, ponto eĉ boto. El tiu ĉi muzeo ni veturis en muzeon de „sensencaĵoj“. Nia buso estis lasta kaj kiam ni aŭdis, ke enirbileto kostas 3 litojn kaj ni havas por trarigardo nur 15 minutojn, ni rezignis kaj aĉetis bildkarton de tie. Mi faris almenau foton de tanko staranta antaŭ la muzeo kaj knaboj tragrimpigis ĝin.

IKUE kongreso Italio 2003

30. 8. - 6. 9. 2003
Rimini, Italio

Zdenka, Pavel, Šárka, Anežka, Gábi, Hana, Lucka, Marcela, Nikola, Aleš, Kamila, Michaela, Renata, Eliška, Vojtěch, Dominik

FOTOGALERIO

Preĝejo en Rimini estas nomata Esperanta katedralo por multaj belaj mozaikoj kun Esperantaj surskriboj. Tiel ornamis preĝejon de sanktaj Pavlo kaj Johano pastro Duilio Magnani, longjara prezidanto de monda IKUE kaj paroĥestro en jam nomita preĝejo. El preĝejo al barilo pendas koloraj rubandoj, antaŭ la preĝejo svingas flagoj de 17 landoj kaj supre sur paroĥa domo estas granda surskribo: 16-a Ekumena Esperanto Kongreso, 30.8. - 6.9. 2003 en Rimini.

Tiun ĉi kongreson ĉeestis ĉirkaŭ 300 homoj el 17 landoj. Komune kun EEK realiĝis ankaŭ Junulara Esperantista Tendaro (JET). Mi veturis ĝin ĉeesti kun grupo de miaj E-infanoj. Šárka jam estis mia helpantino. El Česká Třebová veturis Anežka Hordějčuková, el Brandýs nad Orlicí Gábi Šilarová, Hana Štusáková, Lucka Doležalová, Marcela Síglová, Nikola Janoušková, Aleš Řehák kaj Kamila Menšíková el Opatovec. Krome ili mi kunprenis Michaela kaj Renata el nia ĝemela E-rondeto En Ratíškovice, knabinon Eliška kaj knabojn Vojtěch kaj Dominik el mia parencaro. Kun ni veturis kiel kutime eĉ Pavel kun sia gitaro. Nia E-grupeto veturis per buso kun ĉeĥaj kaj slovakaj gesamideanoj.

Vendredo

Post tagmezo ni elveturis el Olomouc. Gvidanto de buso Miloš Šváček planis viziton de pilgrimloko Mariazell en Austrio. Sed en Brno, kie haltis buso por parto de gevojaĝantoj, mankis samideanino el Slovakio. Ŝia serĉado malfruigis nin. Mariazell ni atingis en mallumo antaŭ la 9-a horo vespere kaj la preĝejo jam estis fermita. Ni do staris ĉe preĝejo sub volba trapasejo, kantis tie kaj preĝis rozarion. Dum tiu tempo komencis pluveti, poste pluvi kaj kun fino de rozario jam tre pluvegis. Ni kuris al buso, sed atendis ĝin tute malsekaj. Ĉiu volis sekigi vestaĵojn kaj buso aspektis interese kun "diverskoloraj kurtenoj" ene. Al Udine ni ne povis plu veturi. La ŝoseo estis ŝtopita. Ni ne sciis, kial. Ni atendis tie de la 3-a ĝis la 9-a horo matene. Poste ni eksciis, ke pluvego kaŭzis falo de grundo sur ŝoseon. Neniu sciis, kiam denove ŝoseo estos uzebla. Ni devis veturi reen tra Slovenio kaj nia vojo plilongiĝis je 400 km. Aliaj ŝoforoj ankaŭ decidis fari ion similan. Al Rimini ni veturis treege malrapide. La buso devis ofte stari. Kiam ĝi staris, geveturantoj elkuradis el buso trovi ĉe vojo ian arbuston, ĉar mankis necesejo.

Dum tiu plilongigita vojo ni preparis dezirkanton por pastro Duilio Magnani, kiu festis sian 50 pastriĝon kaj 75 datrevenon de naskiĝo. Li multe zorgis pri nuna kongreso.

Sabato

Ni veturis kaj veturis. Rimini ni atingis iam antaŭ noktomezo. La vespermanĝo atendis nin en hotelo Anna staranta ĝuste kontraŭ preĝejo de sanktaj Johano kaj Paulo kaj kongresejo situanta malantaŭe la preĝejo. Sed tuj post alveturo estis unu problemo. Miaj du fratinoj kaj nevino ricevis ĉambron, kie jam loĝis unu viro. Mi devis kapti pastron Eichkorn, kiu disdividis homojn en ĉambrojn. Li ne volis kredi, k li eraris. Do mi alkondukis viron al li. Tiam li diris, ke eraris kaj laŭ nomo pensis ke temas pri virino. Mi kun infanoj loĝis en la plej alta subtegmenta etaĝo en kvar ĉambroj. Estis sufiĉe varme. Ni malfermis fenestron kaj pordon por tuta nokto.

Dimanĉo

Antaŭ la preĝejo kunvenis je la 9-a horo gejunuloj kaj infanoj el JET. Ili reciproke ekkonatiĝis kaj ludis ludon Zip-zap. Pri JETanoj zorgis samideanoj Hatto von Hatzfeld kaj doktoro Ulrich Mathias. Je la 11-a horo estis solena snakta meso, kiun kuncelebris pastroj el Germanio, Italio, Hungario, Pollando, Francio.

Post tagmezo mi atendis kaj atendis antaŭ fermita kongresejo, ke mi pagu kongreskotizon. Infanoj jam tre ĝojis, ke ili uzu maron. Iuj ankoraŭ ĉe maro neestis. Rapidis al ĝi kun Pavel, Šárka kaj aliaj plenkreskuloj. Je la 17-a horo ili devis reveni, estis solena malfermo de EEK kaj JET. Ĉeestis ĝin eĉ episkopo el Rimini kaj gastoj. Ni aŭdis pri kunlaboro de IKUE kaj KELI, eĉ aŭdis salutojn de diversaj homoj. Kiam oni parolis pri pastro Duilio Magnani, ĉeĥoj, slovakoj kaj infanoj en naciaj kostumoj staris antaŭ li, kantis al li dezirkanton, bondeziris kaj transdonis donacon el aĵoj de naj landoj. Li estis kortuŝita.

Vespere ni ekzercis nian programon supre en ne tro larĝa koridoro.

Lundo

Matene estis ebleco ĉeesti sanktan meson kaj mi tion eluzis. Je la 9-a horo kunvenis junularo antaŭ preĝejo kaj ludis diversajn ludojn. Poste estis disdividitaj JETanoj en tri diversaj kursojn. Ankaŭ mi ricevis unu kurson, kie estis 9 ĉeĥajn infanojn (sep el tio el mia grupo) kaj 8 estis junularo el Rumanio. Ni lernis, kantis, konkursis. Posttagmeze ni denove iris al maro, kvankam pluvetis. Poste komencis pluvi kaj ni kuris al hotelo. Vespere mi parolis pri nia programo preparita por italaj civitanoj kun mia longjara korespondanto Gionfranco Polerani, kiu estis kompleza helpi al ni kaj traduki dum programo.

Mardo

Mia ĉeĥa amikino Jitka jam antaŭ komenco de kongreso gajnis por mia grupeto permeson prezenti sin en Casa Colonica, sed mi de dimanĉo ne vidis ŝin kaj ne sciis kie ŝi loĝas, kie troviĝas Casa Colonica. Do, Giofranco iris kun mi trovi tiun kostruaĵon. Neniu nenie. Post longa telefonado promesis estro alveturi. Li alveturis aŭtomobile, enveturis, nin ne bonvenigis kaj nin atendis kaj atendis pensante, ke li malfermos. Post longa atentado demandis Giofranco al viro balaanta en ĝardeno, kie estas estro. Ni aŭdis, ke li jam sidas en sia oficejo. Fine ni kun li kunvenis. Li montris al ni la ĝardenon kaj salonon, kie laŭ vetero infanoj sin prezentos. Li diris, ke li atendos nin vespere je la oka kaj duono. Ni rapidis al la kongresejo, tie instruis mian kurson Martina. Alvenis nur ĉeĥaj infanoj.

Posttagmeze estis ekskurso al San Marino. Giofranco iris kun ni kaj klarigis al ni multajn aferojn. Ni vidis urbodomon, kie ŝanĝis gardantoj, fermitan katedralon, balkonon kun falgoj de San Marino kaj de Esperanto. El supro ni vidis ĉirkaŭaĵon de Sanmarina monto. Nia buso veturis reen pli frue ol aliaj tri kaj ni ĝustempe atingis domon Casa Colonica.

Estis bela vetero, alvenis multaj homoj. Infanoj prezentis sin en granda ĝardeno. Ili ludis flaŭtoj, ludis fabeloj, kantis, dancis. Lucka prezentis sin en du roloj: Kiel dancantino kaj kiel reĝo. Ŝi kaŝis longajn pantalonojn sub jupon por ŝpari tempon dum ŝanĝo de vestaĵo. Sed dum danco pantalonoj malrulis kaj Lucka aspektis ridinde. La infanoj ne estis sen mikrofono en granda ĝardeno bone aŭdeblaj. Sed almenaŭ io al gastoj plaĉis pantomimo pri Bono kaj Malbono, antaŭfasta festo, kiam infanoj dancis laŭ muziko kun vizitantoj kaj eltirado de granda beto.

Merkredo

Realiĝis tutaga ekskurso al Ravena. Ĉiaj mozaikoj estas interesaj. Ni trairis multajn muzeojn kaj preĝejojn. Je la 11-a horo estis evangelika diservo en baziliko de Sankta Spirito kaj katolika sankta meso en preĝejo de sankta Johano Evangelisto. Poste ni tagmanĝis kaj ripozis. Al infanoj plej multe plaĉis preĝejo de sankta Francisko, kie sub altaro en kripto estis akvo, en kiu naĝis fiŝoj. Post nia reveturo ni volis ion el nia programo provi sur scenejo, sed eĉ tiam ĝi ne estis libera, oni projekciis filmon el Litovio.

Posta la 21-a horo estis "gaja vespero". Flaŭtojn ludis infanoj el familio Studený. Ankaŭ tri el miaj infanoj ludis flaŭtojn. Sen antaŭ tio estis kvizo pri Berlino. Miaj infanoj ludis ankoraŭ tri fabelojn. Gajan vesperon ili ne ĉeestis ĝis fino, ĝi finis malfrue kaj ili estis lacaj post tuttaga ekskurso kaj prezentado.

Ĵaŭdo

En IKUE kaj KELI estis balotoj. Mi sufiĉis al iu antaŭ fermita kongresejo doni balotbileton kaj rapidis instrui mian kurson. Kunvenis infanoj el Ĉeĥio kaj Pollando. Neniu el Romanio venis. Post instruado nia grupeto ekzercis programon por lasta vespero. Infanoj neniam dancis tion kune. Mi ankaŭ preparis vestojn por "viro en dezerto". Infanoj ĝoje helpis al mi disŝiri lian vestaĵon. Poste esperantistino el Litovio serĉis teamon, ĉar ŝi preparis konkurson. Nia grupo jesis kaj farigis teamon. Vesper estis orgena koncerto.

Vendredo

Je la 9-a estis solena diservo kaj preskaŭ ĉiuj el EEK kaj JET ĉeestis. Dum ĝi estis anoncita rezulto de balotoj. Al novaj estroj de KELI kaj IKUE pastroj benis. Nin ĝojigis, ke kiel estro de monda IKUE estis elektita samideano Miloš Šváček, estro de ĉeĥa IKUE sekcio.

Post diservi estis instruado. Nun alvenis gelernantoj el Ĉeĥio, Pollando kaj Romanio. Por lasta gaja vespero ni ekzercis kantojn Saĝulo kaj Esperanto.

Post tagmanĝo ni iras al maro, al tiu bordo, ĉe kiu mi kun miaj fratinoj dronis kaj estis savitaj antaŭ tri jaroj. Ne estis tie multe da akvo, sed mi tre timis je infanoj, ĉar blovis venteto kaj mi vidis ondojn. Mi estis feliĉa, kiam la infanoj kun Šárka kaj Martina iris viziti delfenarejon. Tie al ili tre plaĉis.

Vespere antaŭ la 9-a vane atendis nia grupo kiel konkursa teamo duan konkursan teamon. Mi petis, ke ni povu eluzi kelkajn liberajn minutojn kaj prezenti infanojn en poemo Antaŭkristnaska tago. Treege rapide vestis knabinoj naciajn kostumojn por danco. Nur mi ne povis trovi poemon kaj kuris en ĉambron en hotelo al kvara etaĝo. Sed poemo estis en kongresejo en mia sako kaj trovis ĝin mia fratino. Mi ŝvitis kaj ne povis bone spiri, kiam mi komencis deklami. Sed poemo kun dancoj plaĉis al kongresanoj. Ankaŭ mia kurso kantis. Tio ne estas tro bela. Unu bona kantisto alvenis al mi diri, ke ne estas kun kanto kontenta. Programo de lasta gaja vespero estis longa. Ni aŭdis, ke la konkurso estos post fino de alia programo. Kiam alproksimiĝis noktomezo kaj programo ankoraŭ ne finis, infanoj foriris dormi. Sed malgraŭ tio premion – glaciaĵon- ili ricevis sen konkurso.

Sabato

Je la 9-a horo realiĝis solena fermo de EEK kaj JET. Nia amikino Flory el Belgio donacis al infanoj ĉokoladon, pri kiu ŝi diris, ke estas la plej bona el tuta mondo. Al infanoj ĝi gustumis. Gesamideanoj, kiuj zorgis pri EEK kaj pri JET ricevis specialan donaceton laŭ kongresa temo: Vi estas miaj atestantoj, salo kaj lumo de mondo. Ili ricevis salon kaj kandelojn mane faritaj. Mi estis surprizita, ĉar ankaŭ mi ricevis kandelojn, kvankam mi la kongreson ne preparis kaj pri ĝi ne zorgis.

Nia vojo hejmen jam estis trankvila kaj sen iaj malfacilaĵoj. Dimanĉe matene ni estis hejme.

Anglio 2002

22. 6. - 2. 7. 2002

London - Coatbridge - Stroud

Zdenka, Pavel, Šárka, Hana Č., Hana Š., Tereza, Gábi, Kamila kaj Iveta

FOTOGALERIO

Kiel antaŭ 5 jaroj, ankaŭ nun preparis por ni precizan programon mia amikino Jenny Goddard el Painswick. Mi kun mia grupeto: Šárka Drábková, Hanka Čerychová, Tereza Škorpilová, Hana Štusáková, Gábinka Šilarová, Kamila Menšíková kaj mia nepino Iveta Novotná (ne veturis kun mi Iva Mistrová, ĉar ŝi rompis ŝian kruron) kaj mia frato Pavel kun gitaro ekveturis al Prago 20. 6. 2002 en granda varmeco 36 gradoj. Vespere ni veturis el Prago al Londono nur dum 16 horoj kaj duono tra Eurotunelo. Ni eĉ ne rimarkis, ke ni estas sub maro.

Vendredo

Al Londono ni alveturis unu horo kaj duono pli frue. Kompreneble neniu atendis nin. Ni kontente atendis du horojn, post tri horoj ni jam neestis tro trankvilaj. Post kvar horoj mi aĉetis telefonan karton kaj knabinoj provis telefoni – sensukcese. Kiam pasis kvina horo, mi diris: Ni preĝos! Baldaŭ estos vespero kaj ni ne scias kion fari. Vespere ni devas nin prezenti en Londona Esperanta klubo. En tiu momento alvenis Brian-edzo de Jenny- kaj ŝia filino Iva. Ili gvidis nin en junulargastejon kaj volis ke ni nevekigu Jenny, kiu dormas en nia komuna ĉambro. Jenny ni trovis antaŭ junulargastejo. ŝi diris, ke ni rapidu, ke je la 5-a estas vespermanĝo kaj ni devas veturi al E-klubejon. Kvankam ni rapidis, en klubejon ni alvenis ne tro frue. Sed programo al londonaj gesamideanoj plaĉis. Nur teatraĵeto pri sankta Venceslao ne estis sen Iva Mistrova preciza. Anstataŭis ŝin parte Tereza, parte Hana, sed en kvar tagoj nesufiĉis eklerni rolon. Dancoj kaj kutimoj al ĉeestantoj plaĉis same kiel poemo kun danco "Antaŭkristaska tago". Jenny ne estis kun ni, alvenis kun Iva kiam ni finis.

Sabato

Matene ni forveturis kun Jenny kaj Iva Skotlandon. La vojo estis longa sed agrabla. En Glasgow atendis nin mia amiko pastro Chartie Dornan el Coatbridge. Kun li estis du viroj, kiuj prenis niajn valizojn, Jenny kaj Iva en aŭtomobilon kaj veturigis ilin en nian loĝlokon – estintan monaĥejon de Xaverianoj. Ĝi situas du-tri kilometroj de preĝejo de s.Stefano kie loĝas Charlie kaj kie ni vespermanĝis. Ni eluzis tempon sen valizoj kaj Charlie montris al ni Glasgow. Poste ni veturis estintan monaĥejon per trajno.

Dimanĉo

Sankta meso estis je la 10-a kaj ankaŭ dum tagmezo. La preĝejon ni atingis per aŭtomobiloj. Posttagmeze ni kun Charlie veturis per buseto al artefarita lago, tie ni piknikis. Ni tie vidis banlokon de romanaj soldatoj preskaŭ 2000 jaroj malnova. Poste gvidis nin Charlie en amuzparkon, kie knabinoj estis treege feliĉaj kaj provis eĉ danĝerajn "ludilojn". Ankoraŭ restis tempo por viziti pilgrimlokon "Skota Lourdes". Tie ni aŭdis, ke iu pastro fondis pilgrimlokon dum terura mallaboreco, ke povus malriĉaj homoj gajni dum kostruado de preĝejo monon kaj ankaŭ por tio, ke malriĉuloj havu pilgrimlokon en sia lando. Ni vidis krucon de irlandanoj konstruita al 150 jaroj de tempo, kiam alvenis en Skotlandon iliaj antaŭloj. Ankaŭ ni vidis tie monumentoj de homoj el Ukraino, el Pollando, el Italio, el Litovio. De tiuj, kiuj en Skotlando trovis novan patrujon. Vespere ni manĝis denove en bela ĉambro en preĝejo, kie virinoj el paroĥejo bone zorgis pri nia malsata grupeto.

Lundo

Ni iris en lernejon kun Charlie kaj prezentis nin en lernejo. Charlie tradukis ĉiam ion el fabelo aŭ el kutimoj en anglan lingvon, ke gelernantoj komprenu. Mi pensas, ke ili estis kontentaj. Poste ni veturis al muzeo Summerlee. Ni tie eĉ veturis per malnova tramo. Al ni plaĉis strato kun malnovaj ministaj domoj, el kiuj ĉiu apartenis al alia jaro. La plej malnova estis el jaro 1840, la plej nova el jaro 1960. Ĉie estis nomoj de veraj homoj, kiuj tie loĝis kaj ekipo de domo el nomita jaro. La knabinoj interesis ankaŭ pri vendejo de suveniroj.

Vespere estis solena kunveno de geparoĥanoj kaj gesamideanoj kun vespermanĝo en preĝejo kaj ĉambro eĉ koridoro. Antaŭe ĉarme dancis malgrandaj knabinoj el Coatbridge irlandajn dancojn kaj ludis sakŝalmisto, poste prezentis sin mia grupeto kaj Pavel. Al dancoj, kutimoj, poemo kaj pantomimo pri Bono kaj Malbono laŭ deziro de Charlie ili aldonis fabelon "Pri globkuketo", ĉar similan fabelon oni havas ankaŭ en Skotlando. Ni ĝojigis ankaŭ tio, ke Charlie komencis instrui kelkajn knabinojn Esperanton kaj ni aŭdis de ili E-vortojn.

Mardo

Ni veturis kun Charlie al maro en urbon Ayr. Tie ni vizitis muzeon de verkisto Robert Barns, vidis dometon, kie li en kuirejo naskiĝis. Poste ni vizitis ankaŭ ponton, pri kiu li skribis kaj turon en belega ĝardeno konstruitan al lia honoro. Maro al knabinoj pre plaĉis, kvankam ne estis eble bani sin. Post nelonga tempo estis iliaj pantalonoj tute malsekaj. Charlie kaj mi gardante iliaj sakojn tremis en vento kaj ili, malsekaj, ne sentis malvarmon. Poste ni ankoraŭ trarigardis urbon kaj en Coatbridge ni alveturis malfrue vespere. Jenny ni ne trovis, Charlie vane vokis per mobila telefono. Sed kiam ni kun li kaj Pavel preĝis, Jenny respondis kaj alvenis. Ni estis tre kontentaj, ĉar matene ni volis forveturi Anglion.

Merkredo

Ni veturis tra Londono al hejmo de Jenny en Painswick. Lasta stacidomo de fervojo estis urbo Stroud. Vojaĝo al Londono estis denove agrabla. Jenny ne estis kun ni. Ŝi baldaŭ foriris en postan vagonon, poste en antaŭan vagonon. La filino Iva ĉiam iris al ŝi. Du horojn antaŭ elvagoniĝo en Londono venis al ni diri Iva, ke ni eble elvagoniĝos en alia loko – Milton Keynes. Kiam tiu loko proksimiĝis, mi iris demandi, ĉu ni vere elvagoniĝos. Mi ne povis en trajno Jenny trovi. Fine trovis ŝin Pavel. Ŝi sidis en unua klaso, diris, ke aŭdis paroli en trajno estraron, ke en Londono ne minacas al ni teroristoj kaj ni veturos en Londonon. Sed en Londono kaptis ideon, ke ŝi, mi kaj Iveta veturos kun la plej pezas valizoj per taksio al alia stacidomo, aliaj el grupo kun Iva per metroo. Dua parto de nia grupo perdiĝis. Jenny ne volis etendi ilin, verŝajne por tio ke ni havis lokbiletoj por trajno 14.45. Mi estis kun valizoj en trajno, Jenny kun Iveta ie en stacidomo kaj aliaj el nia grupo ie en metroo. En lasta momento alkuris almenaŭ Jenny kaj Iveta. Malfacila estis ŝanĝo de vagonaro en Swindon, malfacila estis eĉ vojaĝado ĉar Jenny elvagoniĝis unu stacidomo antaŭ Stroud kaj volis, ke ankaŭ Iveta kaj mi eliru eĉ estis malfeliĉa, ke ne atendas ŝin tie ŝia edzo. Speciale al mi ŝi parolis angle kaj al angloj esperante. Feliĉe ni atingis Stroud, kie jam estis filino de Jenny Taŝa kaj ezdo Brian eĉ esperantistoj. Ni veturis en hejmon de Jenny en Painswick. Tie estis planita nia loĝado en familioj kaj ĉe Jenny. Sed por ŝia malsano ne estis tio eble. Esperantistino Elizabeth Stanley el vilaĝo Upton proponis al ni sian domon kaj tuta ŝia familio por tiu tempo loĝis alie ĉe parencoj kaj geamikoj: edzo, filino Rosemary 18 jara, filoj Alister 17 jara, Robert 13 jara kaj 4 jara Stefan. Post ia tempo el Londono alveturis dua parto de nia grupo. Jenny malgraŭ sia malsano zorgis pri tio, ke el stacidomo en Londono ili povus sen biletoj veturi. En Upton en domon de Elizabeth veturigis anglikana pastoro el ŝia eklezio iajn kovrilojn, kapkusenojn, kaserolojn ktp. Ni ricevis 4 ĉambrojn en unua etaĝo kaj bone loĝis.

Ĵaŭdo

Matene ni veturis kun Elizabeth en elementan lernejon en Gloucester. La lernejo estis por ni treege interesa. Malgrandaj gelernantoj tien gvidis panjoj en "sárí" el Indio, kun kaŝitaj vizaĝoj el Arabio kaj ankaŭ nigrulinoj. Sur lerneja pordo estis trilingvaj subskriboj: angla, araba, hinda. En lernejo ni trovis ankaŭ knabinon, kiu paralis ĉeĥe. Ni ludis por gelernantoj fabelojn, dancojn, kutimojn, ĉiam al ni helpis Elizabeth, kiu por infanoj ĉion klarigis. Infanoj estis tre atentemaj. En ĉambro por instruistoj ni "piknikas", poste disadiaŭas kun Elizabeth, kiu devas instrui studentojn en lyceo. Ni atendas en Stroud Taŝa kaj Iva. Ili gvidas nin en elementan lernejon en Stroud, kie ni ankaŭ prezentas nin en gimnastikejo. Denove infanoj vidas fabelojn, dancojn, kutimojn kaj aŭdas kantojn de Pavel. Tiuj al ili tre plaĉis, ili aplaŭdis kaj movis sin en takto.

Vendredo

Matene ni veturis denove prezenti nin en lernejo, nun en Sir Thomas Rich's school, kie instruas Elizabeth. La lernejo posedas grandan salonon kun teatra podio. Kunvenis ĉi tie gelernantoj de tri diversaj lernejoj. Ni montras nian kutiman programon, Elizabeth helpas al ni klarigi niajn kutimojn ne konataj en Anglio. Al infanoj la plej multe plaĉas kantoj de Pavel, antaŭfaska dancado kaj helpo kun eltirado de granda beto. Bedaŭrinde ni ne havas por ĉiuj marcipanojn kaj aliajn donacetojn. Nur por ĉiu lernejo estas rakonto pri urbo ĉeská Třebová, skribilo kaj pupeto en nacia kostumo. Ankaŭ ni ricevis en unu el lernejoj donacetojn-verdajn ĉapelojn. Mi jam ne scias en kiu. Elizabeth invitis nin en ĉambron, kie ni "piknikis" tagmeze kaj ni ricevis tie manĝaĵon. Poste ni trarigardis iomete lernejon kaj ekkonis kelkajn E-lernantojn de Elizabeth. Mi forgesis skribi, ke en lasta lernejo alvenis redaktoro el gazeto kaj volis, ke knabinoj denove vestos sin en naciaj kostumoj por foti inlin kun infanoj el lernejoj. Vespere estis kun mi, Pavel kaj ŝárka Elizabeth en katolika preĝejo en Gloucester. Plaĉis al mi tie interesa plafono kaj afabla pastro. Sed alvenis nur malmulte da homoj.

Sabato

Estis tuttaga ekskurso en Boowood House. Veturis kun ni esperantistoj kaj familioj kun infanoj lernantaj Esperanton el Painswick kaj ĉirkaŭaĵo. Sed mi krome Elizabeth, Jenny kaj Iva ne trovis iun, kun kiu mi povis paroli Esperante. Dumvoje ni vidis multajn malnovajn aŭtomobilojn-veteranojn. Ili verŝajne konkursis kaj poste staris su herbejo ĉe Boowood house. En tiu domo loĝas familio, kiu proponas al trarigardo kolektojn en parto de domo kaj interesajn ludejojn por diveraĝaj infanoj: balanciilojn, ŝipon, trabojn, saltejon, ktp. Nin de tempo al tempo vokis Jenny por lerni, gajni premiojn, danci. Ni reveturis al vespero kaj ni jam devis paki valizojn.

Dimanĉo

Matene ni iomete faris ordon en domo, kie ni tiel agrable loĝis. Ne ĉiuj knabinoj estis diligentaj. Kamila aspektis, kiel en ilia familio oni ne ordigas. Kun Jenny, Brian kaj Iva ni veturis en Oxford. Ni disadiaŭis kun afabla Elizabeth kaj ŝia familio. En Oxfordo ni kunvenis kun doktorino Katalino Hall. Mi estis feliĉa, ke mi ŝin ekkonos, ĉar jam pli ol kvin jaroj mi ŝin konas nur el leteroj. Ŝi bone konas universitatan urbon kaj gvidis nin rakontante pri ĝiaj intereaĵoj. Ni vizitis ankaŭ Muzeon de Naturscienco kaj al knabinoj tie tre plaĉis. Poste ni jam rapidis al doktorino Marĵori Botlon, kiu krom etio, ke ŝi ŝats katojn kaj skribas poemojn, ankaŭ ŝatas kuiri. Ŝi preparis por ni riĉan vespermanĝon kun multaj bongustaj manĝaĵoj eĉ kun dolĉaĵoj kiel verda e-stelo kaj oranĝa kato. Mi bedaŭrinde ne vidis ĉion, ĉar knabinoj manĝis almenaŭ duonon el tio, kiam mi fine alvenis kiel lasta al riĉa tablo. Ni ne sufiĉis montri multe el nia programo al ambaŭ doktorinoj-amikinoj, ĉar tempo tre rapidis kaj ni devis kapti trajnon al Londono, kun niaj pezaj valizoj. Sed ni ĉiuj rememoras tiun tagon en Oxfordo. Ni feliĉe alveturis Londonon kaj atingis junularan gastejon, ĉiuj krome Jenny, kiu volis ie aĉeti manĝaĵon. Ni jam dormis, kiam ŝi vokis dormantan Iva, ke ŝi malfermu pordon de ĉambro. Nur mi aŭdis tion kaj malfermis.

Lundo

Ni havis tempon ĝis la kvina kaj duono, ĉar nia buso forveturos je la sesa kaj duono el VCS. Knabinoj ĝojis, ke ekvidos ŝanĝon de gardistoj antaŭ tagmezo ĉe Buckingham palaco. Sed ili antalĝojis vane. Jenny decidis aliam. Antaŭe ni kantis en korto de junulargastejo, ke oni ekkonu, ke ni neestas teroristoj kaj poste ni devis viziti Muzeon de Naturscienco, ĉar tie Jenny volis kunveni kun sciencistoj kaj vestis sin por tiu solena momento bele. Al knabinoj jam muzeo ne tro plaĉis, ĉar ion similan ili vidis pasintan tagon en Oxfordo kaj ĉiuj estis preparitaj foti interesajn aĵojn el Londono. Interesa estis por knabinoj nur domo dediĉita al skoltoj kaj al ilia fondinto, kiu estas proksime de muzeo. Iam post dua horo komencis babili Jenny kun ŝárka, kiu jam en Londono antaŭ 5 jaroj estis. Do ni lasis ilin kune kaj rapidis kun Brian kaj Iva rigardi almenal Buckingham palacon kaj Trafalgar placon. Mi eĉ nesufiĉis tiu rapideco. Big Ben ni fotis poste nur el buso kaj VCS ni atingis ne horon antaŭe, sed nur duonhoron.

Mardo

Ni estis en Prago antaŭ la dua kaj en ordo ni atingis hejmon. Mi esperas ke sanstato de Jenny pliboniĝos. Mi jam sendis al ŝi du leterojn kaj multajn fotojn per paperpoŝto. Eble zorgoj pri nia grupeto malplibonigis ŝian sanon.

Al fino mi volas al ĉiuj, kiuj helpis al ni multe danki. Eĉ al tiuj, kiuj mi ĝis nun ne nomis. Al Franciska el Coatbridge kaj ĉiuj bonaj paroĥaninoj, al sakŝalmisto, knabinoj, kiuj al ni dancis, al homoj, kiuj veturigis nin. Al familio de Jenny kaj al ŝi precipe, al familio de Elizabeth, kiu suferis dum nia loĝado en ilia domo, al estro de Sir Thomas Rich's school, kiu jam sendis al ni dankleteron. Al gesamideanoj, kiuj nin atendis. Al ambaŭ doktorinoj el Oxfordo. Al Esperantistoj en Londono kaj al Helena Fantom, kiuj bone nin akceptis.

Kroatio 2001

14. - 21. 7. 2001
Zagreb

Zdenka, Šárka, Klárka, Ivetka, Petra, Kamila, Hanička, Terezka, Gabriela

FOTOGALERIO

15-a Ekumena Esperanta kongreso kaj 5-a Junulara Esperanta Tendaro Zagreb

Ĉitiujare ni decidis, ke ni prezentos nin dum JET en Zagrebo. Aliĝis 8 knabinoj: Šárka, Klárka, Ivetka el Česká Třebová, Petra kaj Kamila el Opatovec, Hanička, Terezka kaj Gabriela el Brandýs nad Orlicí. Kun ni veturis mia frato Pavel kun gitaro.

Vendredo

Ni kunvenis en stacidomo en Česká Třebová. Kun malfruiĝinta trajno ni atingis Olomouc. Tie atendis nin mia fratino Jožinka kun nepo Ondra. En busa stacidomo gardis valizojn knabinoj el Č.Třebová kaj ni aliaj trarigardis memorindaĵojn de Olomouc, precipe turholoĝon sur ĉefa placo. Ni vizitis eĉ vendejdomon Tesco. Post la 19-a ni kun aliaj gesamideanoj enbusiĝis. Grupeto de ĉeĥoj atendis buson en Brno, slovakoj jam nokte en Bratislava. Nokte ni veturis trans lumigita Vieno, matene ni jam estis en Slovenio.

Sabato

Matene ni vizitis pilgrimlokon Ptujska Gora. Tie ni vidis interesan bildon de Maria, ne ofte videbla. Sur ŝia granda mantelo kaŝis sin multaj homoj. Post sankta meso celenrita de pastro Zelionka (Pollando), kiu veturis kun ni en nia buso, ni daŭrigis en Zagrebon. Tie ni ricevis ĉambrojn en propastra seminario, kie estis ankaŭ kongresejo. Dum manĝo kaj "Interkona vespero" mi vidis multajn gekonatulojn: Elizabeth Denzler, Gabriel Anda, P. Lájoš Kobor, Barbara Pietrzak, gesinjorojn Burkhardt, P. Eichkorn, F. Bardecka, P. Heroux, S. Mandrak, ktp.

Dimanĉo

Nia grupo iomete disdividis. Iuj ĉeestis kun mi kaj kun Pavel s. Meson kaj poste vizitis urbon, iuj kun mi ekumenan diservon je la 11.30. Post bongusta nekutima tagmanĝo (kokido kun nudeloj) mi invitis Gabrielon en nian ĉambron. Li rakontis pri sia granda familio en Kameruno. Lia 80 jara patro eĉ nun laboras pli diligente ol Gabrielo mem kaj ankaŭ 60 jara panjo estas vigla. Gabrielo havas 7 gefratojn, iaj jam havas gefilojn.

Je la 17-a estis solena inaŭguro, sed tre longega. Ĉeestis ĝin episkopo el Zagrebo. Vespere mi ĝuis koncerton de ĥoro el grekokatolika seminario.

Lundo

Ĉiutage estis en seminaria preĝejo sankta meso je la 7. Post matenmanĝo estis kantado kaj posle por ĉeestantoj de Ekumena kongreso prelegoj, por JETanoj ludoj, E-kursoj kaj posttagmeze ebleco sporti. Mi kun Klárka kaj Šárka iris en kurson por progresintoj, aliaj knabinoj kaj Pavel estis dividitaj en kursojn por komencantojn. Gvidis ilin Ewa el Pollando, Hato el Germanio kaj samideanino el Nederlando. Liberan tempon ni eluzis por ekzercado de nia programo. Vespere prezentis sian programon polaj kaj ĉeĥaj knabinoj. Ni prezentis pantomimon pri Bono kaj Malbon, polinoj skeĉon Adamo kaj Evo, ni kutimojn kaj dancojn el Orientbohemio, polinoj teatraĵeton Onklino. Ili ankoraŭ kantis pri Esperanto kaj ni disdonis al ĉeestantoj hejme bakitajn marcipanojn. Nokte ni bone dormis, kvankam laŭte fulmotondris.

Mardo

Tuj post matenmanĝo ni ekzercis teatraĵeton pri sankta Venceslao en duŝejo. Pli taugan ejon ni ne trovis. Dum antaŭtagmezo vizitis nin paroĥestro el paroĥejo de s. Spirito, kie loĝas Maria Beloševič, loka zorgantino pri EEK kaj JET. P. Tomislav rakontis al ni pri s. Francisko, pri sia ordeno kaj nuna agado de franciskanoj. Li invitis nin en sian monaĥejon.

Posttagmeze vizitis nin en nia ĉambro Elizabeth Denzler, kiun konis Klára kaj Šárka el vizito en Gresillon (1995). Tiam Elis zorgis pri 8 germanaj knaboj kaj nun rakontis pri ili kaj ni kune rememoris.

Poste JETanoj kun Hato iris trarigardi urbon kaj ekkoni historion de Zageb. Poste volis Marija nur al ĉeĥa grupeto montri monaĥejon, ni devis ŝin atendi sur placo ĉe ĉevalo kun princo Tomislav. Helpe de Marija ni malfruiĝis, sed P. Tomislav ne koleris. Li montris al ni preĝejon de s. Antonín, monaĥejon, domon por maljunuloj, manĝejon por malriĉuloj kaj precipe ĉarman ĝardenon, kiu ricevis premion en konkurso pri plej bela ĝardeno. Post disadiaŭo kun li ni rapidis ĉeesti orgenan koncerton en katedralo. El ĝi ni veturis per nia buso, kies ŝoforo ne povis trovi vojon hejmen kaj alveturis pli malfrue ol piedirantoj.

Merkredo

Merkredo estis granda ekskursa tago. Kongresanoj kaj JETanoj veturis per 4 busoj. Unue ni vizitis ĉefan kroatan pilgrimlokon Marija Bistrica. Tie ni ĉeestis E-sanktan meson kaj krucvojon. Ĝi situas sur monto ĉe urbo kaj statuoj estas pli altaj ol normalaj homoj. P. Zelionka gvidis homojn supren preĝante kaj kantante.

Je la 13-a busoj daŭrigis al vilaĝo Gornja Stubica. Tie bonvenigis nin sub 600 jara tilio viroj kun speciala kroata alkoholaĵo "rakija" kaj kun suko, virinoj en naciaj kostumoj per kanto kaj freŝa farunaĵo.

Dumvoje al varma banejo ni ankoraŭ vizitis kasteleton kun ekspozicio de bildoj kaj infan pentraĵoj. En naĝejo kun varma akvo gaje ludis kun Elizabeth el niaj knabinoj nur Iveta, Gábi kaj Hanička. Aliaj preferis promeni en parko, kie renkontis malagrablajn kulojn.

Ĵaŭdo

Gejunuloj veturis per pola buso al maro. Ewa prenis eĉ plenkreskulojn por plenigi buson. Kun unu el ili estis malfacilaĵoj: rumuna esperantisto perdiĝis en Rijeka kaj ni atendis lin vane dum unu horo. Antaŭ atendado Hato rapide montris al interesantoj memorindaĵojn de Rijeka kaj mi kun mia grupeto diligente serĉis monŝanĝejon por pagi vojaĝon al maro. Finfine ni sen rumuno forveturis al Cirkvenica. La buso restis en parkejo sub alta ponto, ni rapidis al maro. Knabinoj pli bone rapidis ol mi. Tiu ĉi ekskurso ne estis por mi tro agrabla. Mi sufiĉis fali sur ponteto, perdigi tri knbinojn kaj eti esti en akvo post tri hora vojo nur duonhoron, ĉar poste Gábi nevolonte atingis maran erinacon kaj sia mano estis profunde vundita. Kun Hanička kaj Gábi mi iris trovi kuraciston nesciante kie. Fine ni eksciis, ke kuracisto estas sub ponto, proksime de parkejo. La kuracisto decidis ne eltiri dornpikilon, sed meti sur mano nigran ŝmiraĵon kaj prenis de mi 110 kunaijn. Gábi jam monon ne havis. Al la maro ni jam ne iris, ni atendis aliajn ĉe buso. Majgraŭ longa volaĝo ni vespere ekzercis fabelojn.

Vendredo

Ni senĉese ne sciis, kiam ni nin prezentos en antaŭlernejo, mi vane demandis al Marija, ŝi ne povis telefone kapti estrinon. Do ni disiris en E-kursojn. Antaŭ tagmezo alkuris Gábi kun anonco: "Post 15 minutoj ni devas esti ĉe pordo, ĉar ni iros en antaŭlernejon." Ni devis rapide trovi niajn kostumojn kaj precipe knabinojn kaj Pavel, kiuj estis en tri diversaj kursoj. Sed vere post kvaronhoro ni estis ĉe pordo – Marija ne. Ŝi havis multajn aliajn taskojn. Poste ni devis rapidi kaj en antaŭlernejo montri nur duono de dancoj, kutimoj kaj de fabeloj. Malgraŭ tio infanoj ĝojis, dum kantoj de Pavel ili aplaudis kaj helpis al ni ludi lastan fabelon. Eĉ ili gustumis niajn marcipanojn. Al tagmanĝo kun Marija ni iomete malfruiĝis. Posttagmeze ni iris aĉeti donacetojn por niaj karaj hejme. Post vespermanĝo estis disadiaŭa vespero, pri kiu zorgis Carlo Sarandrea. Polaj knabinoj preparis por ĝi ludon pri Bono kaj Malbono, sed alimaniere luditan ol estis nia pantomimo kun kandeloj. Polaj knabinoj ludis perfekte, kiel veraj aktorinoj kaj dum ludo uzis kolombinon. Niaj knabinoj preparis teatraĵeton pri morto de s.Venceslao. Sed Carlo preferis plenkreskajn muzikistojn kaj kantistinojn. Polaj knabinoj de 20-a horo sidis en koridoro sur seĝoj kaj atendis ĝis 22-a horo, al mi diris Carlo, ke nia prezentado komencos je la 20.40, do mi ilin alvokis. Sed vere prezentado estis pli malfrue kaj niaj knabinoj sen seĝoj atendis ĝis 21.30. Niaj "princoj" luktis en najbara koridoro, "reĝino" en longa blanka robo sidis sur koridora planko. Ankoraŭ estis tombolo, por kiu ni aĉetis lotumbiletoj, sed ni foriris paki valizojn.

Sabato

Sabate ni disadiaŭis kun ĉiuj jam matene, kvankam ni kalkulis kun forveturo post tagmezo. Traveturante urbon Zagreb ni vidis flagojn ĉirkau UK kongresejo. Ni veturis malrapide, ĉie estis multaj automobiloj. En Brno ni jam ne kaptis iun vesperan trajnon kaj longe ni atendis noktomezan rapidtrajnon. Ĝi malfruigis, sed ni sukcesis telefoni al gepatroj, kiuj forprenis knabinojn en Svitavy kaj en Česká Třebová. Je la tria matene ni estis jam hejme.

Malgraŭ iaj malfacilaĵoj knabinoj estis kontentaj kaj volus denove ien veturi.

Hungario 2000

9. - 15. 6. 2000
Pereszteg, Hungario

Zdenka, Lída, Šárka, Klára, Ivetka, Tereza, Hanka, Gábi

FOTOGALERIO

Nia infana E-grupeto estis invitita de Patro Lájos Kóbor, vicprezidanto de IKUE, kiu ĉiujare vizitadas KET en Sebranice kun gejunuloj el Hungario. Bedaŭrinde, ne ĉiuj, kiuj volis veturi, fakte veturis. Hanička Čerychova byciklante falis kaj mia frato Pavel ne estis liberigita de sia okupo. En lastaj tagoj antaŭ forveturo malsaniĝis Kamilka Menšíková el Opatovec.

Vendredo

Vendrede forveturis matene el Česká Třebová tri knabinoj el Brandýs nad Orlicí (Terezka Škorpilová, Hanička Štusáková, Gábinka Šilarová) kaj tri el Česká Třebová (Šárka Drábková, miaj nepinoj Klárka Hamplová kaj Ivetka Novotná) kun mi en urbon Brno. Al Terezka, Gábinka kaj Hanička tre plaĉis movebla ŝtuparo kaj uzis ĝin ĉie, kie ili ĝin trovis. Niajn multnombrajn valizojn ni lasis en deponejo kaj kunprenis en malgrandajn dorsosakojn trinkaĵon, manĝaĵon kaj aĵojn por tranokti. Ni vizitis Moravian muzeon, trarigardis interesajn sekciojn de birdoj kaj de fiŝoj en teretaĝo kaj eniris en sekcion de bestoj en unua etaĝo. Post iu tempo mi ekaŭdis bruon kaj Gábi kun Terezka kuris malsupren. Alvenis la kasisto, estro de muzeo, riparisto, sed ili ekkonis ke Gabi nedisrompis televidaparaton. Ĝi falis el alta tableto kun radetoj, forrompis unu radeto. Feliĉe, ke Gábi sidis kaj trinkis, kiam televidaparato, sub kiu si metis sian dorsosaketon, falis antaŭ ŝi teren. Ŝi povus esti vundita au mortita.

Ne tute en bona humoro ni iris al katedralo Petrov. Ni ĝin trarigardis kaj poste supreniris turojn, el kiuj estis bone videbla ĉirkauaĵo. Ni jam malsataj ĉirkau tagmezo iris tagmanĝi en bufedon kontraŭ stacidomo. Ivetka estis post ĵauda 15 km ekskurso en varmeco tre lacigita kaj restis kun Klárka kaj Šárka ĉe vendejdomo Tesco. Nur kun Hanička, Terezka kaj Gábi mi iris al Špilberk. Tie oni atentigis nin, ke en parka arbusto kaŝas sin deviulo, kaj ni rapidis al fortikaĵo, kie ni trarigardis kazematojn. Tie iam suferis malliberuloj, sed por ni estis tie simile kiel en muzeo, agrabla malvarmo. Ekstere estis varmege. Post 17-a horo ni faris aĉetojn por nia vojo en Tesco kaj veturis per tramoj kaj buso tranokti al mia amikino Lída. Ŝi preparis por ni bongustan vespermanĝon kaj decidis kun ni veturi kaj helpi al ni.

Sabato

Ni ellitiĝis jam ĉirkau la 5-a horo, ĉar ni devas ĉion ordigi kaj atingi je la 7-a busan stacidomon. Je la sepa tridek forveturis buso al Vieno. La knabinoj volis ricevi stampilon de doganistoj kaj sukcesis. Kun duonhora malfruiĝo la buso kun dormetantaj knabinoj atingis Vienon. Estis treege varme. En Vieno atendis nin patro kaj filo Vítek el familio Čech devenanta el Česká Třebová. Ili prenis niajn valizojn en automobilon kaj promesis veturigi ilin al stacidomo Vien Sud Banhof je la 17-a horo. Ni promenis al Prater, dumvoje ni vizitis preĝejon de ĉeĥa sanktulo Jan Nepomucký. En Prater ni trarigardis multajn interesajn allogaĵojn, iujn la knabinoj eĉ provis. Poste ni ripozis en ombro de arboj en parko ĉe bazeno kun fontano. Je la 15-a horo ni per subvojo veturis al la katedralo de sankta Stefano kaj promenis al operdomo. Antaŭ ĝi multe plaĉis al miaj knabinoj junuloj vestitaj en kostumoj el tempo de Mozarto, kiuj allogis nin ĉeesti la koncerton. Ni devis denove uzi la subvojon al stacidomo kaj veturi al Sopron.

Bone, ke Lída demandis germane konduktoron, kiam estos Sopron, ĉar ni pensis, ke ĝi estas lasta haltejo. Sed trajno daurigas el Sopron en Austrion.

En Sopron jam atendis nin Patro Lájoš. Tri el ni kaj ĉiujn valizojn li veturigis per propra automobilo, kvin sendis kun hungara Esperantistino per buso al Pereszteg. Tie logiĝis nin en paroĥa domo kaj donis al ni bonan vespermanĝon.

Dimanĉo

Dimanĉe ni ĉeestis sanktan meson je la deka en la preĝejo kontraŭ paroĥa domo. Tie estis ĝuste granda soleno. Patro Lájoš baptis malgrandan Silvestron el familio, kies tri gefiloj akolitis. Poste ni jam volis nur kun la knabinoj ekzerci dancojn kaj programerojn, ĉar la knabinoj neniam dancis kaj ludis kune loĝante en diversaj lokoj. Sed Patro Lájoš veturigis nin en Nagycenk, en muzeon, kastelon kaj mauzoleon de grafo István Széchenyi, mortinta en jaro 1870, kiu multe faris por Hungario. Patro Lájoš eĉ montris al ni preĝejon kun orgeno el operdomo en Vieno kaj sian alian paroĥan domon en Nagycenk. En la mauzoleo ni miris al multaj rubandoj en naciaj koloroj. Tio estis donacetoj de dankemaj vizitantoj el diversaj lokoj de Hungario.

Post reveturo ni diligente ekzercis ĝis noktaj horoj. En ĝardeno ni vespere renkontis kun la vespertoj.

Lundo

Knabinoj ludis antaŭ sankta meso pantomimon pri Bono kaj Malbono. Ilia nombro estis malgranda, ili devis "prunti" hugarajn infanojn eĉ nin. Mia amikino Lída faris avinon, mi batitan ĉevalon kaj forŝtelitan fotiston. Al homoj la ludo verŝajne plaĉis, unu virino min karesis, kiam mi eliris el preĝejo. Posttagmeze knabinoj dancis, montris kutimojn kaj ludis fabelojn en kulturdomo (falúház). Ni eĉ disdonis propramane faritajn marcipanojn kaj virinoj petis de ni recepton por baki. Malgrandaj knabinetoj el religia instruado de Patro Lájoš kantis al ni belege E-kanton. Post programo invitis nis Patro Lájoš kaj mia korespondamikino Mária Mák, kiu min vizitis en Perezstég, en sukeraĵejon manĝi glaciaĵon.

Mardo

Estis tuttaga ekskurso en Gyor kaj Pannonhalma. Miaj knabinoj veturis en mikrobuso, sed ŝoforo ne konis Esperante kaj mi ne konis hungare. Ni ne povis babili. Patro Lájoš veturigis Mária kaj du infanojn el vilago. Kiam ni atingis parkejon, ĝuste alveturis buso, kiun atendis Mária. Ni disadiaŭis. Patro Lájoš montris la ni urbon, kie li studis, eĉ sian maljunan profesoron, muzeon kaj katedralon. Tie ni iris al tombo de episkopo, pafita de rusaj oficiroj, kiam li volis gardi kontraŭ ili knabinojn. Poste ni veturis al Pannonhalma. Tiu monaĥejo estis por ni ankaŭ interesa, ĉar el ĝi disvolvigis kredo en Hungarion.

Merkredo

Ni ellitigis frumatene. Šárka, Klárka, Ivetka kaj Terezka veturis buse en Sopron, aliaj kun Patro Lájoš en automobilo. Ni trarigardis urbon kaj knabinoj aĉetis donacetojn hejmen. Je la deka ni jam estis en eklezia lernejo kaj preparis prezentadon. Ne en gimnastikejo, sed en granda angulo de koridoro. Alvenis multaj gelernantoj, eĉ la plej malgrandaj. Du el ili helpis al ni dum pantomimo. Klárka en nigra vestaĵo vere kiel Malbono sendis knabinon ŝteli de ili pilkon. Al gelernantoj tio plaĉis. Ni eĉ ne povis ĉion ludi, mankis al ni tempon. Marcipanojn ni povis disdoni nur al malgrandaj infanoj, por ĉiuj ni ne havis. Post prezentado alkuris multaj gelernantoj, kiuj volis korespondi kun miaj knabinoj. Patro Lájoš promesis hepli. Ni eĉ gustumis tagmanĝon en lerneja manĝejo. Poste ni ripozis en parko kaj atendis buson. Patro Lájoš multe volis al ni montri ŝtonminejon, kie laboris eĉ mortis multaj judoj dum milito kaj granda varmo logis knabinojn bani sin. Do ni disdividis nin. Patro Lájoš estis tre oferema. Mia amikino Lída veturis kun Šárka, Klárka kaj Ivetka en ŝtonminejon. Min kun Hanička, Gábi kaj Terezka veturigis li al granda lago sur limo inter Hungario kaj Ausrtio. Akvo estis varma sed ne tro pura. La knabinoj ne nur banis sin, sed ankaŭ glitis sur granda malseka gumo kaj estis kontentaj.

Ĵaudo

Estis tago de nia forveturo. En Perezstég, malgraŭ tio, ke ni ne konis hungare, ni sentis nin bone. Patro Lájoš estis bona gastiganto kaj tradukisto. Dum prezentado li ŝerce tradukis kaj al ĉiuj miaj knabinoj li plaĉis.

Ni rapide pakis valizojn, disadiaŭis kun vilaĝo kaj preĝejo, faris lastajn fotjon per aparato de Šárka.

Patro Lájoš akompanis nin al doganejo en stacidomo kaj ĉe trajno disadiaŭis kun ni. Ĉirkau la 15-a ni atingis Vienon kaj kun ĉiuj valizoj ni iris tra parkoj al busa stacidomo. En la parko ni admiris somerdomon kaj statuojn. Neniu perdiĝis, ni en ordo atingis buson al Brno. Ni preĝis ke ĝi veturu laŭ horaro kaj ni kaptu lastan trajnon el Brno je la 20.25. Klárka kaj Šárka kuris aĉeti biletojn kaj telefoni al Brandýs, ke patro de Terezka atendu knabinojn en Česká Třebová. En trajno el Brno jam knabinoj treege ĝojis, kiel ili rakontos pri siaj travivajoj, Ivetka eĉ dancis. Si, 9 jara, jam povis prezenti sin eksterlande.

Nia vojo finis sen grandaj perdoj. Krome televidaparato, kiun ni ne devis pagi, perdis Hanička brakhorloĝ on, mi tondilon kaj Terezka disŝiris du pantalonojn. En Pannonhalma si promenis kun nuda postaĵo.

Anglaj infanoj 1999

27. - 31. 7. 1999
Česka Třebová - Opatovec - Praha

FOTOGALERIE

En la jaro 1997 vizitis infana E-grupo el Česká Třebová Anglujon kaj ĉitiujare alveturis E-infanoj el Anglio viziti nin. Alveturis Kajlo, Iva, Kejli kaj Lisa kun sia instruistino Jenny.

Ni preparis por ili riĉan programon:
1.marde - viziton de antaŭlernejo kaj fundamenta lernejo en Opatovec, rajdadon kaj naĝadon en fiŝlago
2.merkrede - ekskurson en Moravian Karston
3.ĵaŭde - trarigardon de deponejo de Urba muzeo (precipe ĝian E-parton), promenon al la kabano de Jiří Pištora kaj tie kunveno kun gerondetanoj el E-rondeto AMIKECO
4.vendrede - viziton de ĉefurbo Praha

Sabate ĝistagmeze volis Jenny kun sia grupeto veturi Germanion kaj en ĝia ĉefurbo Berlin ĉeesti Infanan kongreseton.

Sed mi ne scias, ĉu niaj anglaj gastoj rememoros viziton en Ĉeĥio kun ĝojo. Preskaŭ ĉiu tago alportis iajn malfacilaĵojn. Tuj lunde, en la tago de ilia anoncita alveturo niaj gerondetanoj vane ilin atendis vespere en stacidomo de nia urbo. En Germanio ili demandis, kiamaniere atingi Kolín. Verŝajne ili ne diris, ke veturas en Kolín en Ĉeĥio, oni montris ilin trajnon, kiu veturis en Kolín/super Rýn en Germanio. En nia urbo ili estis feliĉe marde matene. Lacaj marde veturis en vilaĝon Opatovec. La lernejo kaj la antaŭlernejo al ili plaĉis. Sur ĉevaloj ili ne rajdis, la posedantino diris, ke ni ne mendis rajdadon. Sed naĝadon en fiŝlago, ludoj ĉe ĝi kaj en akvo ni riĉe uzis. Bedaŭrinde, Jenny disŝiris ŝuon kaj malfacile iris poste al malproksima stacidomo. Ankaŭ ŝia dento dum vizito ĉe ni ŝin doloris. Kaj vizito de Moravia Karsto? Kiam nia trajno alveturis en Blansko, buso al grotoj jam estis for. Por ne tro granda grupo de anglaj kaj ĉeĥaj infanoj kaj plenkreskuloj ni devis mendi specialan buson. Moravia Karsto, speciale vojo en ŝipetoj en rivero Punkva sub tero, al ĉiuj tre plaĉis. La plej multe al infanoj el ambaŭ nacioj plaĉis ĵaŭdo. Ne nur muzea deponejo kun interesa rakonto de Jiří Pištora, ĝia estro, sed ankaŭ tendarfajro ĉe kabano, diversaj ludoj, kantoj. Infanoj ne volis foriri. Vendrede en Praha denove atakis nin malfacilaĵoj. Jenny kaptis en tramo ŝteliston, kiu volis preni ŝian monon. Sed en Ora strateto alia ŝtelis ŝian kreditkarton. Infanoj tie ankaŭ perdiĝis, sed poste troviĝis. Al ĉiuj tre multe plaĉis en muzeo de ludiloj kaj en Praha kastelo. En Praha ni tranoktis kaj sabate ĝistagmeze ni disadiaŭis kun anglaj infanoj en ĉefa stacidomo. Ni ankoraŭ iomete eluzis ĉefurbon kaj forveturis hejmen vespere.

Stránky